Page 1 - 08_inbox-8_LR

Basic HTML Version

Universiteit Antwerpen inbox | mei 2012 |
1
informatieblad voor het personeel van de Universiteit Antwerpen
Jaargang 8 - nummer 8 - mei 2012
Partus Project brengt leven in De Ark
Studenten krijgen een voorsmaakje van het klinische werk van een dierenarts
er een heuse kliniekronde georganiseerd
waarin de studenten de evolutie bij hun koe
moesten rapporteren.
“Zo leren ze beslissingen nemen en lichaams-
signalen interpreteren om de bevalling zo
precies mogelijk te voorspellen”, legt prof. dr.
Jo Leroy uit. “Voor de bevalling zelf moesten
ze de dierenarts van wacht verwittigen. Die
bracht, geassisteerd door de studenten, de
kalfjes met een keizersnede ter wereld. Het
gaat hier over dikbilkoeien en zo’n kalfjes zijn
heel wat geld waard: we moesten de risico’s
dan ook zoveel mogelijk beperken.”
Na de geboorte namen de studenten de zorg
voor moeder en kalfje op tot beide uit de
stal ontslagen werden. De veehouder die de
dieren leverde, kwam ze ophalen en bracht
elke keer nieuwe, drachtige koeien mee.
Leroy: “De laatstejaarsstudenten krijgen zo
alvast een voorsmaakje voor het klinische
werk dat hen later te wachten staat. Het
project werd op alle gebieden positief ont-
haald en zorgde voor een heel fijne sfeer en
animo bij de derde bachelors diergeneeskun-
de. Een uitbreiding naar volgend academie-
jaar behoort zeker tot de mogelijkheden.”
Ken Voet
Stagiair Departement Communicatie
I
n De Ark, de stal van het Departement Diergeneeskunde, liep de
voorbije maanden het Partus Project. Studenten uit de derde bachelor
begeleidden er drachtige koeien voor en tijdens de bevalling. Eind fe-
bruari werden de eerste kalfjes geboren, eind april stond de teller op zes.
Het Departement Diergeneeskunde
vindt het heel belangrijk dat haar
studenten goed kunnen omgaan
met dieren en dat ze belangrijke
fysiologische processen van nabij
kunnen bestuderen, bij levende
dieren. Om daarenboven de
studenten dichter bij de praktijk te
brengen, werd het Partus Project
in het leven geroepen. Van februari
tot april maakten heel wat hoog-
drachtige runderen hun opwach-
ting in De Ark. Groepjes van zes
tot acht studenten observeerden
er zeven dagen op zeven, dag en
nacht de koeien en registreerden
nauwgezet elke kleinste verande-
ring. Elke ochtend en avond werd
H
onderd jaar werd hij eind maart. Professor René Lissens ging
dertig jaar geleden op emeritaat en is met zijn eeuw wellicht
de oudste professor van Universiteit Antwerpen. Inbox bracht
hem een bezoekje en hoewel hij naar eigen zeggen niet alles even goed
meer hoort, is de professor nog goed bij de pinken. Een gesprek met een
haantje-de-voorste over lesgeven, Gezelle en Bart Peeters.
“Toen ik begon, heette de
universiteit de Sint-Ignatius
Handelshogeschool en liepen
er nog heel veel paters rond. De
omvorming naar de Ufsia in 1965
herinner ik me, maar de start van
de Universiteit Antwerpen heb ik
niet meer meegemaakt. Ik volg de
universiteit nog door de publica-
ties te lezen die ik hier per post
aankrijg. Ik heb de indruk dat
er enorm veel veranderd is. De
meeste medewerkers ken ik niet
meer en de hele structuur wij-
zigde in bachelor en master … dat
kan ik allemaal niet zo goed meer
volgen. Het waren fijne jaren aan
de universiteit, ik heb de instel-
ling echt zien groeien.
Een van de prestaties waar ik heel
fier op ben, is de oprichting van
het Centrum voor Gezellestudie.
Toenmalig rector Dhanis heeft me
daar enorm in gesteund . Hij wilde
aantonen dat de universiteit niet
louter een onderwijsinstelling was,
maar ook aan onderzoek deed. Het
Centrum bestaat nog altijd en er
wordt nog veel beroep op gedaan.
Gezelle is een deel van mijn leven.
Hij hangt niet voor niets te pronken
achter mij.
(wijst naar schilderij)
Eerder dan het Gezellecentrum richt-
te ik in 1930 als student in Leuven de
studentenkring Germania op. Tja, ik
had nogal de neiging omveel op te
richten. Ik ben altijd een haantje-de-
voorste geweest. De clubwerd niet
geleid door een professor, maar door
studenten zelf. Germania had toen
- ocharme - negen leden. Omnog
maar te zwijgen van het gebrek aan
studentinnen.
(gniffelt)
Lesgeven vond ik geweldig. Tijdens
mijn lessenWesterse literatuur zat de
aula altijd vol. Ik gaf les aan de Facul-
teit Letteren enWijsbegeerte, maar
op een gegevenmoment zaten er ook
studenten uit Rechten enTEW inmijn
les! Diewildenmee komen volgen uit
interesse. Ik had daar niets op tegen,
het streeldem’n egowel.
Ik krijg nog geregeld brieven van
oud-studenten. Voor mijn verjaar-
dag kreeg ik zelfs wat kaartjes.
Vooral van vrouwelijke studenten.
(gniffelt)
Een van mijn bekendste
oud-leerlingen is Bart Peeters. Hij
vernoemde me tien jaar geleden in
een interview met HUMO en had
het toen over “wijlen professor Lis-
sens”.
(lacht)
Dat hebben we toch
even laten rechtzetten. We zijn
tien jaar later en ik leef nog altijd.
Al veel mensen vroegen me naar
het geheim achter mijn leeftijd,
Em. prof. René Lissens vierde zijn honderdste verjaardag
“Bart Peeters had het in een interview met HUMO over ‘wijlen René Lissens’ ”
maar ik zeg altijd: 100 jaar worden? Dat gaat
vanzelf!”
Barbara Dzikanowice
Stagiaire Dept. Communicatie
© Universiteit Antwerpen Jesse Wilems
Moeder en kalfje in De Ark, de stal van het Departement Diergeneeskunde
Em. prof. René Lissens: “Ik ben altijd een haantje-de-voorste geweest”.