Met “opschortingsrechten” worden de exceptio non adimpleti contractus en het retentierecht bedoeld. Geen van beide sancties is als zodanig wettelijk geregeld, afgezien van enkele specifieke wetsbepalingen, maar het bestaan ervan is door de rechtspraak en de rechtsleer wel algemeen aanvaard. Het gaat in beide gevallen om door het recht toegelaten vormen van eigenrichting, aangezien voor de aanwending ervan geen voorafgaande rechterlijke tussenkomst nodig is. Over beide rechtsfiguren afzonderlijk is al wel wat onderzoek verricht, maar, anders dan in Nederland, nog niet over de onderlinge samenhang tussen beide en evenmin over de mogelijkheden tot contractualisering. Ook de werking van het retentierecht ten aanzien van derden, in het bijzonder bij insolventieprocedures, verdient een grondig onderzoek in het licht van recente ontwikkelingen in de rechtspraak en nieuwe wetgeving.